HCMC: De Cu Chi tunnels en de Mekong delta

Voor we vertrekken wil ik jullie nog een laatste verslag geven van de laatste dagen in Vietnam.
HCMC is een totaal andere stad dan Hanoi. Er zijn zeer veel mega-gebouwen en mega-hotels. Elke keten heeft er hier "eentje" staan.
Dit kunnen we vanuit onze hotelkamer zien. Een knap staaltje van architectuur.
De wegen zijn hier ook veel breder en er rijden veel meer auto's dan in Hanoi. Raar maar waar, ik heb meer symphatie voor Hanoi omdat het authentieker is. HCMC heeft al meer de allures van een grootstad maar dan een met gigantisch veel scooters.
De eerste dag zijn we naar het War Remnants Museum geweest. Men vertelt er - eenzijdig- de vietnamoorlog met een zwaar accent op de chemische oorlog die Amerika gevoerd heeft. Toch werd je er stil van....

 De volgende dag zijn we de Cu Chi tunnels gaan bezoeken. Dat is een netwerk van 200km met de hand gegraven tunnels in de omgeving van Saigon. Ze werden intensief gebruikt door de Vietcong die een guerillaoorlog voerden tegen de Amerikanen. De tunnels liepen tot onder het hoofdkwartier in Saigon. Ze zijn onvoorstelbaar klein. De toegang ertoe was gecamoufleerd en ik zag een man proberen om erin te stappen en hij geraakte er niet door. Ze moeten voor de Amerikanen een nachtmerrie geweest zijn.

We hebben door een gedeelte kunnen kruipen en deze zouden zelfs wat vergroot zijn.

We moesten er op onze knieen door en wat verder verkleinden ze nog.

 Er waren ook grotere schuilplaatsen en zelfs een keuken die practisch volledig in de grond zat.

Vanuit die keuken vertrok weer zo'n piepkleine tunnel.

Je krijgt zo toch ook eens een beeld van de andere partij alhoewel we op het laatste een propagandafilm te zien kregen en dan moet je zelf maar proberen om de waarheid te ontrafelen.

Een ding is zeker: het was een verschrikkelijke oorlog waarbij veel te veel mensen het leven gelaten hebben.

Vandaag hebben we de Mekong delta bezocht.

Het was maar een proevertje want je kan er ook trips van meerdere dagen maken maar aangezien onze tijd op is....

Toen we in zo'n bootje zaten was dit onze verplichte kledij.

De boot werd door deze vrouw geroeid. Let op haar houding, alle mensen zitten hier zo.

Omdat er in de delta zeer veel kokosnoten gekweekt worden, maken ze er ook snoepjes van.

Volledig "handmade" en lekker.

Met spijt in het hart moeten we hier afsluiten. Morgennacht vertrekken we maar we hebben 3 fantastische weken gehad. We hadden nog zoveel willen doen maar ik ben al tevreden dat we er (eindelijk) geraakt zijn.

Misschien komen we nog eens terug....

Dalat/ Ho Chi Minh City

Iedereen spreekt hier nog van Saigon en omdat dit sneller schrijft zal ik dat ook doen.

Deze nacht met de bus vanuit Dalat vertrokken en we zouden om 05.00u aankomen. Maar we stonden hier al om 04.00u. Gelukkig was het warm en waren er al bartjes open zodat we volop tijd hadden om een hotel te zoeken.  Zoals ge ziet liet papa het niet aan zijn hart komen. De bus was comfortabel met een nekkussen en een dekentje. Rene (onze gids) had gezegd dat die beter waren dan een slaapbus die de toeristen nemen en hij had gelijk.

Onze 2-daagse in Dalat was zeer verrassend. We hebben een gans ander Vietnam gezien dan tot nu toe.
In de bergen wonen opnieuw  minderheden op een zeer, zeer primitieve manier. Er bestaat zelfs nog een soort van ruilhandel.

 De mensen wonen in huizen van bamboe en bladeren die ze in het woud gaan zoeken. Er zijn ook huizen bij die op palen staan om zich te beschermen tegen dieren uit het woud. We hebben zeer veel foto's maar het duurt zeer lang om ze op te laden daarom heb ik er nu niet veel.

Onderweg hebben we mensen gezien die uit de Mekongdelta naar hier gekomen zijn en nog altijd op hun boten wonen.

Dit zijn de kindjes van die woonboot die gans de tijd bij ons liepen.

 De mensen wassen zich in de rivier en dit is een brug om van de ene kant van het dorp naar de andere te gaan. We hebben niet geprobeerd om hen na te doen.

's Avonds zijn we in Lak Lake aangekomen en samen met onze gidsen, Rene en zijn broer TiTi, gegeten. Rene heeft de oorlog als jonge gast van 20 meegemaakt en er ons over verteld. Hij vocht aan de kant van het zuiden, samen met de amerikanen.
Hij heeft veel afgezien maar we hadden niet de indruk dat hij rancuneus was.

 Dit zijn nog eens kinderen van de bergmensen. Er zijn echt mooie gezichtjes bij maar je moet vooral naar de achtergrond kijken hoe primitief alles is.

Dalat

Gisteren, na een vlucht van een uurtje, in Dalat aangekomen.Men had ons gezegd dat het vanaf de busterminal maar 1 km naar het hotel was. Wij, als volleerde backpackers, gezwind op weg...

Maar in plaats van 1 km hebben we er zeker 5 a 6 km gestap. P. zijn humeur was al minimaal omdat we geen taxi genomen hadden en toen we dan nog een tropische plensbui te verwerken kregen, zakte de moed in onze schoenen. En het hotel was niet te bespeuren.

Uiteindelijk hebben we het gevonden maar we hadden een grote omweg gemaakt vandaar dat het zo ver was.

Deze morgen een toer gedaan met 2 easy riders. Dat zijn motards die u de omgeving laten zien op de scooter/motor. We zijn gans de dag gan toeren en hebben veel gezien en uitleg gekregen.

Van de belangrijkste heb ik enkele foto's.

Hier maken ze noodles. Het was er drukkend heet want die worden gekookt en dan in slierten gesneden.

Als je het zo ziet zou je nooit meer noodles eten maar ze worden gelukkig nog eens in kokend water gelegd.

Daarna zijn we naar een zijdespinnerij geweest. We hebben het proces gezien vanaf de cocon tot het geweven product.

Niets gaat verloren. Zelfs de rupsen worden opgegeten. We mochten ook proeven maar we hebben vriendelijk bedankt.

Smakelijk

In de omgeving van Dalat worden ernorm veel groenten en bloemen gekweekt  voor Saigon.(Iedereen spreekt hier nog van Saigon i.p.v. Ho Chi Mingh City)

Dit is de "elephant waterfall" Van bovenaf gezien wel mooi maar niet spectaculair maar het leuke was dat we langs een smal padje langs de rotsen naar beneden konden om onder de waterval uit te komen.

Van dat laatste hebben we geen foto's omdat er een nevel hing en de lens nat werd.

We hebben onze dag afgesloten met een visje...

Morgen gaan we met dezelfde mensen naar de bergen voor een 2-daagse tocht. We gaan terug minderheden bezoeken en door de jungle rijden waar nog apen en olifanten zijn...

Maar dat verslag krijgen jullie over enkele dagen.

Hoi An, klein maar verrassend

Na een dagje van sightseeing en doing nothing (sorry maar van al dat engels praten begin je ook engels te denken) hebben we vandaag nog wat cultuur opgesnoven. Voor papa is 'eten' een belangrijk aspect van die cultuur dus op dat vlak doen we ons zeker niets tekort.

In Hanoi waren we nog zeer voorzichtig met het kopen van eten op straat maar hier zijn de beignets met banaan gewoon niet te versmaden.

Moesten we hier nog lang blijven dan vrees ik dat onze papa er zal uitzien zoals een "happy boeddha"

Hij begint er al op te trekken.

Hier noemen de mensen iemand met een buikje a happy boeddha omdat hij wel gelukkig moet zijn als je zo goed in je vlees zit.

Hier in Hoi An zijn enorm veel winkels waar je kledij of schoenen kan laten maken. Het nadeel is dat er ook veel toeristen maar het plezierige daarvan is dat er ook veel restaurantjes en bars zijn. Die misten we wel in Hanoi.

Gelukkig is er ook nog iets te zien.

In de 16de eeuw zijn veel chinezen en japanners hier naartoe gevlucht (een soort van bootvluchtelingen) en daardoor is een mooie mix van bouwstijlen ontstaan. Er zijn verschillende tempels waar je de 3 stijlen harmonieus bij elkaar vindt.

De tempels, die niet aan Boeddha gewijd zijn maar aan de voorvaderen, zijn mooi bewaard en zitten vol verrassende details.

Wat ik altijd interessant vind is de harmonie en de symboliek die in de verschillende elementen zit.

Het zijn echt pareltjes om van te genieten.

We hebben deze morgen heel sterk Natan gemist. Er was een zweeds koppel met een kindje van 14 maand in het hotel. Ze trekken voor 2 maand door Vietnam en Thailand. Het was ook zo'n blond baasje dat we er alle twee stil van werden...
Morgen gaan we naar Da Lat. We waren eigenlijk van plan om naar Nha Trang te gaan maar via een Ierse die het van een Australisch koppel had, is er niet veel te beleven in Nha Trang dus hebben we een binnenvlucht genomen en trekken we meer de bergen in.
We hebben ons gerealiseerd dat we al aan onze laatste week beginnen. En we willen nog zoveel zien...
Voor Gilbert en Mia hebben we maar 1 raad: begin maar te sparen want het is echt een aanrader.

HOI AN

Eventjes nog terug naar gisteren avond. Om onze 31 trouwdag te vieren (tof dat je eraan dacht) hebben we cocktails besteld als apero. Hmmmmmmmm, en lekker dat dat was. 

 Vandaag aangekomen in Hoi An. We hadden speciaal een auto gehuurd om de wolkenpas te kunnen doen (de bus gaat door een tunnel) maar het was verloren moeite. De pas zat volledig in de wolken maar het uitzicht is wel mooi als de zon schijnt. Je daalt af met zicht op de kust en de zuid chineese zee.
Het hotel dat we gereserveerd hadden was niet het juiste, maar dit hebben we snel kunnen oplossen.We zijn naar het andere gegaan dat van dezelfde groep was en op een andere lokatie lag. Dit had ook wel enige consequenties. De kamers waren  ... zie zelf maar...

Hier zie je al het bed... basic in een hotel

Eigenlijk hebben we van het stadje nog niet veel gezien. Dat is voor morgen maar we wilden jullie dit niet onthouden.

P.S. Karo had ons goed liggen want we dachten echt dat we een regring hadden. We hebben hier al verschillende Australiers ontmoet die ons vragen wanneer we gaan splitten...

Hue:de keizerlijke graven

Vandaag een vervolg gemaakt met ons bezoek aan Hue. Maar om eerst ons Karolien gerust te stellen: onze papa heb ik nog niet horen klagen. Het eten is gewoon lekker,(zeer belangrijk) hij heeft op tijd zijn pintje ( ook niet te onderschatten) en hij vindt tot nu toe Vietnam een zeer aangenaam land. Hij heeft zelfs al gezegd dat hij blij is dat ik aangedrongen heb.

We zitten voortdurend in internationaal gezelschap en dat geeft een extra interessante dimentie aan de reis. Onze "backpackerhotelletjes" zijn iets luxueuzer uitgevallen. Dit is bv. ons terras hier in Hue. Let op de verlichting EN het water dat uit de kruik komt....

 Om te bewijzen dat we het niet aan ons hart laten komen dat het weer minder goed is, we zijn gisteren absoluut subliem gaat eten. Het restaurant staat blijkbaar in alle reisgidsen en het is absoluut terecht.

Papa heeft duidelijk problemen met de vietnameese maat

Vandaag gaan varen op de Parfumrivier

en de graven van keizers bezocht.

Papa met een vriend:een Mandarijn

Ik laat de foto's voor zich spreken. Ik vind echter 1 ding ontzettend spijtig. Ze hebben amper benul om de zaken te restaureren en daardoor gaat veel schoonheid verloren.

Morgen trekken we weer verder want dit land heeft nog veel te bieden.

Hou jullie allemaal goed en laat ook op tijd iets weten.

Hue:keizerlijke hoofdstad van Viet Nam

Het is ons - of beter gezegd - het is de spoorwegen gelukt om tot in Hue te geraken. We beginnen aan het (gebrek aan)comfort gewoon te geraken en eerlijk gezegd het valt reuze mee. Je moet er gewoon vanuit gaan dat je niet zo goed slaapt, maar wat is een nachtje minder slaap als je op verlof bent?

Deze nacht toch wel eventjes gedacht dat het ons niet zou lukken om op bestemming te geraken. Op een bepaald moment begon de trein vooruit te kruipen: het water stond tot aan de rails en je kon duidelijk zien de het al nieuwe stenen en rails waren die ze gelegd hadden. Plots stopte de trein in de middle of nowhere en ik dacht: nu halen ze er ons af omdat het verder onder staat. Gelukkig is hij weer beginnen rijden, allez,  kruipen maar we zijn er toch geraakt.

We waren al blij dat het niet regende toen we aankwamen maar de lucht zit volledig toe. Gelukkig is het niet koud.

Omdat ik de nationale klederdracht zo mooi vind heb ik aan het meisje van de receptie gevraagd om eens te poseren maar ze wilde dat ik erbij stond.

Hue is de hoofdstad van een generatie keizers geweest en die wilden, in navolging van China, ook een stad voor henzelf.

Ik denk dat de vergelijking niet opgaat maar het spijtige is dat er enorm veel gebombardeerd is tijden het Tet offensief.

Wat er nog rest moet dringend gerestaureerd worden.Het ziet er allemaal wat somber uit en de zon helpt ook niet mee, maar na de restauratie is het wel zeer mooi.

Dit is de troon waar de keizer buitenlandse gasten en verzoeken van zijn volk ontving.

Morgen gaan we een ganse dag met de boot (of course) op de parfumrivier varen en de keizerlijke graven bezoeken.

Het leuke hier is dat elk hotel free internet heeft zodat we jullie kunnen laten meevolgen.

Wat ik al gans de tijd vergeet te zeggen: Sofie uw zakje is subliem. Ik draag het constant en soms vergeet ik dat ik het aan heb.

Sapa:the story...

Om goed te maken wat de de vorige keer niet lukte: veel foto's en een uitgebreider verslag. (ik heb papa weggestuurd zodat ik tijd heb om te schrijven)

Om met het belangrijkste te zeggen: SaPa was schitterend. We hebben 3 dagen genoten en het is een absolute aanrader.

Zoals je ziet: op de trein was het nauwtjes maar veel hebben we niet geslapen.

De eerste dag hebben we een korte wandeling van +/- 6km gemaakt in de omgeving en het was al veelbelovend.

We hebben in SaPa overnacht en daarna aan een trekking begonnen van een dag. Wat opvalt in Vietnam is dat de vrouwen enorm werken (is echt waar). Zowel in Ha Noi als in de velden maar wat nog veel meer opvalt is dat ze enorm leergierig zijn en ik zou zelfs durven zeggen:slim. (Denk dat ook) 

Dit was onze gids. Een Black Hmong-meisje van 18 jaar dat op 8 maand al behoorlijk Engels sprak. (het is wel grappig want ze kunnen de sis-klank niet zeggen en dat geeft soms hilarische toestanden)

We wandelden in de streek van de Black Mhong. Ze worden zo genoemd omdat ze overwegens zwarte kledij dragen die ze volledig zelf maken. Van het weven, kleuren tot de afwerking. (Alleen de t-shirt is niet zelfgemaakt).

Terwijl de vrouwen aan het wachten zijn, zijn ze steeds aan het werken.

We hebben zeer veel terrassen gezien maar de rijst is al geoogst.

We hadden ook een "homestay" geboekt. Dat wil zeggen dat we verbleven bij een familie om te overnachten. Dit was het bed waarop we sliepen: een matras- kei en keihard, een donsdeken en een muggennet.

Binnen mochten we geen schoenen dragen en de slippers zijn voor vietnameese voeten...

De mannen spreken geen engels, ze blijven thuis en de jongentjes letten op de waterbuffel.  

De dag erna zijn we nog verder getrokken langs kleine, steile paadjes,maar de natuur is prachtig en de zon deed ook goed haar best.

's Middags hebben de gidsen voor ons gekookt. Het ziet er allemaal zeer primitief uit, en eigenlijk is het dat ook wel maar de "pho" was gewoon lekker. De vietnamesen zijn wel een proper volk maar ze hebben natuurlijk de middelen niet.

Dit is een vrouw van een andere stam. Ze is anders gekleed en draagt een rode doek op haar hoofd.

Dit is in grote trekken hoe SaPa is meegevallen. Deze nacht vertrekken we met - opnieuw - een slaaptrein naar Hue. Het is de vraag of we er gaan geraken want we hebben met andere toeristen gesproken en die zijn er niet geraakt omdat alles onder water staat van de taifun.

We zien wel hoe het loopt.