Om goed te maken wat de de vorige keer niet lukte: veel foto's en een uitgebreider verslag. (ik heb papa weggestuurd zodat ik tijd heb om te schrijven)
Om met het belangrijkste te zeggen: SaPa was schitterend. We hebben 3 dagen genoten en het is een absolute aanrader.
Zoals je ziet: op de trein was het nauwtjes maar veel hebben we niet geslapen.
De eerste dag hebben we een korte wandeling van +/- 6km gemaakt in de omgeving en het was al veelbelovend.
We hebben in SaPa overnacht en daarna aan een trekking begonnen van een dag. Wat opvalt in Vietnam is dat de vrouwen enorm werken (is echt waar). Zowel in Ha Noi als in de velden maar wat nog veel meer opvalt is dat ze enorm leergierig zijn en ik zou zelfs durven zeggen:slim. (Denk dat ook)
Dit was onze gids. Een Black Hmong-meisje van 18 jaar dat op 8 maand al behoorlijk Engels sprak. (het is wel grappig want ze kunnen de sis-klank niet zeggen en dat geeft soms hilarische toestanden)
We wandelden in de streek van de Black Mhong. Ze worden zo genoemd omdat ze overwegens zwarte kledij dragen die ze volledig zelf maken. Van het weven, kleuren tot de afwerking. (Alleen de t-shirt is niet zelfgemaakt).
Terwijl de vrouwen aan het wachten zijn, zijn ze steeds aan het werken.
We hebben zeer veel terrassen gezien maar de rijst is al geoogst.
We hadden ook een "homestay" geboekt. Dat wil zeggen dat we verbleven bij een familie om te overnachten. Dit was het bed waarop we sliepen: een matras- kei en keihard, een donsdeken en een muggennet.
Binnen mochten we geen schoenen dragen en de slippers zijn voor vietnameese voeten...
De mannen spreken geen engels, ze blijven thuis en de jongentjes letten op de waterbuffel.
De dag erna zijn we nog verder getrokken langs kleine, steile paadjes,maar de natuur is prachtig en de zon deed ook goed haar best.
's Middags hebben de gidsen voor ons gekookt. Het ziet er allemaal zeer primitief uit, en eigenlijk is het dat ook wel maar de "pho" was gewoon lekker. De vietnamesen zijn wel een proper volk maar ze hebben natuurlijk de middelen niet.
Dit is een vrouw van een andere stam. Ze is anders gekleed en draagt een rode doek op haar hoofd.
Dit is in grote trekken hoe SaPa is meegevallen. Deze nacht vertrekken we met - opnieuw - een slaaptrein naar Hue. Het is de vraag of we er gaan geraken want we hebben met andere toeristen gesproken en die zijn er niet geraakt omdat alles onder water staat van de taifun.
We zien wel hoe het loopt.
Waauw, je doet me zin krijgen. Ziet er mooi en boeiend uit. Sowieso een echte ervaring zeker? En, al wat gewonnen voor het back-packers-leven?
BeantwoordenVerwijderenDe weersvoorspellingen zijn niet zo positief... In Ho Chi Minh geven ze Tyfoon de komende dagen en in Hue zie ik ook vooral veel kans op regen... Misschien maar eens navragen ginder.
Hou ons maar verder op de hoogte, zoals jullie al bezig zijn!
Amaai, ziet er allemaal heel tof en interessant uit. Ik zal vanavond in Kerksken alles ne keer tonen want er is er daar eentje die verschrikkelijk nieuwsgierig is, hoewel ze me al wist te vertellen dat jullie goed aangekomen waren en dat alles prima was.
BeantwoordenVerwijderenEen bedenking i.v.m. je verslagje van vandaag: wat wil je impliceren als je "echt waar" toevoegt aan je vaststelling dat de vrouwen daar hard werken ;)
wauw, het ziet er daar inderdaad mooi uit. En zo bij een gezin blijven moet wel een unieke ervaring zijn. Zeker de slippertjes zien er leuk uit ;-)
BeantwoordenVerwijderenTof dat er zoveel foto's bij staan! Doe zo maar verder zou ik zeggen :-)
Hoop dat het weer een beetje meevalt! Laat het in ieder geval niet aan jullie hart komen!
Dikke knuf
Echt wonderbaarlijk om jullie van hieruit te kunnen volgen.Maar nu ik dat zo zie is mijn goesting nog verder aangescherpt ! Gewoonweg prachtig en hééérlijk om naar te kijken.We blijven jullie volgen en kijken reeds uit naar het volgende verslag !! Het ga jullie goed.
BeantwoordenVerwijderenMia en Gilberto